Nadat Mitch Epstein vijf jaar lang door de Verenigde Staten reisde voor zijn project American Power, waarin hij de interactie onderzocht tussen energieproductie en -verbruik, het industriële corporatisme en de catastrofale gevolgen hiervan voor het milieu, besliste de kunstenaar in zijn eigen stad te blijven voor een zwart-witte ode aan de natuur. Zowel de vrij in het rond groeiende als de zorgvuldig gesnoeide bomen die Mitch Epstein fotografeert, vormen een doortastend geheugen van de stad New York, een getuigenis van de symbiotische relatie tussen de stadsbewoners en hun bomen. Net als Eugène Atget, die in het begin van de 20ste eeuw de bomen in Parijs fotografeerde, individualiseert Mitch Epstein het plantaardige element, legt hij het accent op de typische eigenschappen van de bomen. Heel wat van deze – nu statige – bomen zijn in New York aanbeland als souvenir of als cadeau van diplomaten. Ondanks de steeds groter wordende stad, die geleidelijk aan terrein won, zijn ze blijven groeien. De gastvrije maar harde stad New York wordt getypeerd door een grote diversiteit van de bevolking, afkomstig uit immigratie. Epsteins portretten van bomen zijn zowel metaforen als monumenten. De gefotografeerde bomen staan op de voorgrond, worden uit het decor van de stad gehaald en krijgen een plaats als acteurs in het stadsleven. New York, bomenstad. 'Hoe meer bomen in de stad ik gefotografeerd had, hoe meer ik de stad begon te zien als een bos. De samenleving en de architectuur werden ondergeschikt aan de natuur. Ik begon de gebruikelijke kijk op de stedelijke ruimte, waarin de mens centraal staat, om te keren zodat bomen de hoofdfiguren werden in de stad.' (Mitch Epstein).

In de tekst bij zijn foto's verwijst Epstein naar de Hongaarse schrijver-fotograaf Peter Nádas. Nadat Nádas de dood in de ogen keek na een hartaanval, fotografeerde hij de honderdjarige perenboom in zijn tuin op het ritme van de seizoenen ter illustratie van zijn verhaal Own Death. In 2005 verscheen Turning Back, een fotoboek van Robert Adams dat als een requiem klinkt, een getuigenis van de milieumoord ten gevolge van de ontbossing van grondgebied in het noordwesten van de Verenigde Staten. Met New York Arbor probeert Mitch Epstein een treffend antwoord te bieden op American Power en het werk van Robert Adams. Mitch Epstein laat zich inspireren door het werk van Nádas en voelt zich aangesproken door de foto's van Adams, die zowel somberheid als schoonheid uitstralen. Zo ontstaat New York Arbor, een ware ode aan de verstrijkende tijd, een ode aan het leven.

Deze tentoonstelling kwam tot stand in samenwerking met de Thomas Zander Gallery uit Keulen. In de Fondation A Stichting worden alle 42 zwart-witfoto's voor het eerst samen gepresenteerd. Tegelijkertijd met de tentoonstelling verschijnt het boek New York Arbor van Mitch Epstein bij de uitgeverij Steidl.

Kinderen, scholieren, leden van het Amerikaanse congres, betogers tegen de oorlog, ... Na de tentoonstelling van een groot aantal van de zwartwit portretfoto's die Judith Joy Ross realiseerde sinds 1982, presenteert de Fondation A Stichting haar jongste project The Devil Today and Reading to Dogs. De meeste foto's in deze tentoonstelling zijn in kleur en hebben een groot formaat. Het kader is beduidend groter geworden. In deze nieuwe reeks concentreert de artieste zich op groepsportretten waarin de mensen verschillende kanten uitkijken, en landschappen met bebouwing. Ze blijft trouw aan haar sociaal en politiek engagement en trekt erop uit om de gewone mens te ontmoeten. Ze blijft meer op de achtergrond en is getuige van taferelen uit het dagelijks leven. Ross maakt zich zorgen over het industriële corporatisme en de onomkeerbare transformatie en teloorgang van ons milieu en fotografeert leden van burgercomités, activisten en mensen die hun rechten verdedigen en openlijk uitkomen voor hun mening. Deze foto's behandelen onderwerpen als de winning van schaliegas en bitumineus zand en de mogelijk rampzalige invloed die deze industrieën op het milieu hebben, The Devil Today.

Op andere foto's zijn jongeren en kinderen te zien die steun en troost zoeken bij dieren. Voor deze foto's keert Judith terug naar de openbare bibliotheek van Bethlehem waar zij portretten maakt van deelnemers aan het nationale alfabetiseringsprogramma. Op de foto's die hiervan het resultaat zijn, zien we kinderen lezen in het gezelschap van een huisdier, Reading to Dogs.

De recente kleurenfoto's van Judith Joy Ross doen denken aan foto's van Jeff Wall en Rineke Dijkstra. De beelden werden geconstrueerd maar niet geënsceneerd en weerspiegelen de thema's die de artieste nauw aan het hart liggen. Ze resoneren in de eerste plaats als een dringende oproep om na te denken over onze relatie met de ons omringende natuur.

Deze tentoonstelling kwam tot stand in samenwerking met de Pace/McGill Gallery uit New-York.

Judith Joy Ross (*1946, Hazleton, Pennsylvania, USA) heeft de voorbije drie decennia een indrukwekkende portrettengalerij bijeen gefotografeerd. De mensen in haar portretten, van scholieren uit Hazleton tot activisten die tegen de oorlog in Irak betogen, worden frontaal gefotografeerd en vullen bijna het volledige kader. De foto's van Ross bezitten een zeldzame intensiteit. Haar favoriete actieterreinen zijn parken, speelpleinen, supermarkten, de straat... De kunstenares vraagt de mensen die ze ontmoet, te poseren. Tijdens deze korte pauze wordt altijd een blik uitgewisseld en een kort gesprek gevoerd. De portretten van Judith Joy Ross geven blijk van een grote interactie en een sterke suggestie van aanwezigheid maar zijn in de eerste plaats de getuigenis van een hele reeks ontmoetingen. Elk portret maar vooral de groepering van de portretten van de kunstenares onthult het beeld van een wereld. Haar techniek is te vergelijken met die van de eerste fotografen en de grote 19de-eeuwse portretfotografen. Ze maakt haar opnames met een technische grootformaatcamera en realiseert kwalitatief hoogstaande contactafdrukken. Deze werkwijze heeft ze gemeen met fotografen als August Sander, Diane Arbus en – dichter bij ons – Rineke Dijkstra. Door deze techniek en werkwijze wordt tegelijkertijd een nabijheid en een afstand gecreëerd, wat het ware sociale en politieke engagement van kunstenares Judith Joy Ross benadrukt.

Deze tentoonstelling werd gerealiseerd in samenwerking met Die Photographische Sammlung/SK Stiftung Kultur in Keulen.